Nog even en dan is het 'officieel' Lente.. Voel je de kriebels al? Vandaag schijnt de zon, ik heb geskatet met mijn dochter, pijl en boog geschoten met mijn zoon en nu klim ik even in de pen.
Want naast dat het Licht ontwaakt in de lente, ontwaakt er ook een groot Licht in mij. Ik voel eigenlijk alleen maar dankbaarheid en terwijl ik zo schrijf krijg ik tranen.. Druppels van liefde en inzien dat ik nooit alleen ben geweest. Die momenten van vroeger waarin je wist en voelde dat je anders dacht, die momenten waarop je dacht 'laat maar, ik hou het wel voor mezelf' die zijn nu voorbij..
Het Licht heeft zich afgelopen weekend verspreid vanuit mn hart naar mn buik, van m'n oorsprong zo helemaal door naar mijn tenen. Ik besef dat ik altijd gedragen ben, noem het God, Licht, Bron, Spirit, welke naam dan ook, er was altijd een lichtje, een groter weten, in mij. Wat mij gebracht heeft tot waar ik nu sta, en nog veel verder zal gaan. Maar dát besef sloeg in de afgelopen dagen, het werd 1 groot helder licht. En ik besefte dat het er altijd al wás. Mijn voeten brachten mij toen naar buiten, in de zon bij een berk knielde ik neer. Tranen van geluk en dankbaarheid stroomde zo de aarde in.. Ik heb gedankt.. gedankt.. Geademd en de zon vol liefde omarmd.
Het Bestaan roept, het Bestaan is ín ons, het Bestaan is er altijd.. De Lente is niet alleen buiten maar ook binnenin.. We zijn verbonden met de seizoenen, verbonden met alles wat om ons heen is. Als 1 stroom van Licht, liefde en leven. Alles hoort bij elkaar, wat de natuur mij geeft, geef ik terug en andersom.. Geen afgescheidenheid maar verbinding tot de diepste diepste lagen van de aarde tot aan onze verste verre voorouders en de buitenste lagen van het Hoogste Licht..
Het is Lente...